Literatura oświecenia

W literaturze oświecenia dominował nurt zwany klasycyzmem. Był on odzwierciedleniem poglądów Kartezjusza. Według filozofa to co jest prawdą, musi cechować się jasnością i prostotą. Dlatego też twórcy klasycystyczni w swych utworach starali się przekazać prawdy uniwersalne i moralne jak w sposób jak najmniej skomplikowany. Zasady i wskazówki dotyczące literatury klasycyzmu zawarł w dziele Sztuka poetycka Mikołaj Boileau. Według niego literatura powinna odzwierciedlać rzeczywistość, zatem język musi być komunikatywny, a utwór dydaktyczno- moralizatorski. Proza w klasycyzmie miała zdecydowanie większy udział niż poezja. Rozwój prozy nastąpił szczególnie w Anglii i we Francji. Właśnie w tym okresie powstały Przygody Robinsona Cruzoe Daniela Defoe oraz Podróże Guliwera Jonathana Swifta. Można zatem zauważyć, że motyw podróży był bardzo popularny i stosowany przez pisarzy. Klasycyzm charakteryzował się estetyką ładu i harmonii.