Sztuka oświecenia

Sztuka oświecenia opiera się na dwóch stylach, a mianowicie rokoko i klasycyzmie. Rokoko jest uważane za etap przejściowy między barokiem, a klasycyzmem. Jego apogeum przypada na lata 1720- 1770. Charakteryzował się wykorzystaniem ornamentyki roślinnej i tematyki miłosnej. Klasycyzm natomiast dominował od 1770 do 1850 roku. Nawiązywał do klasycznych schematów, stąd nazwa. Mowa tu oczywiście o antyku, w którym również główną rolę grały ład, harmonia i proporcje. Rzeźbiarze inspirowali się więc rzeźbami antycznymi. Powróciły rzeźby w postaci nagiej lub tylko częściowo przysłoniętej togą. Na twarzach postaci ludzkich malował się błogi, niczym niezmącony spokój. Wśród rzeźbiarzy klasycystycznych największą popularność zdobyli Antonio Canova, Bertel Thorvaldsen oraz Jakub Tatarkiewicz. Jeśli chodzi o malarstwo to dominowała tematyka mitologiczna i miłosna. Obrazy charakteryzowały się idealnie harmonijną kompozycją. Wśród malarzy oświeceniowych zasłynęli Marcello Bacciarelli i Antonie Watteau.